Bir coğrafyaya ayak basmak, onun yollarından geçmektir. El üstünde tutmak ise o yolların kenarında yaşayan insana yer açmaktır. Bu işin bir adabı var: el üstü adabı. Diyarbakır'dan İran'a doğru pedal çeviren bisikletçiler bu adabı yanlarına almış. Minab'da hayatını kaybeden çocukların ailelerine duydukları yakınlıkla yola çıktılar. Şehir şehir ilerledikçe farklı kültürlere ve gündelik hayatlara tanıklık ediyorlar.

Bu tanıklık bisiklet hızında, sabırla yaşanır. Sabahın serinliğinde asfaltın üzerinden buğu kalkar, zincirin sesi iki tekerleğin ritmine karışır, rüzgâr uzaktaki bir çay ocağının kömür kokusunu getirir. Zaman yavaşlar. Hız bir ülkeyi tek bir görüntüye sığdırır, pedal ayrıntıya yaklaştırır: bir kapı eşiğine, bir semavere, bir selama. Yolcu el üstü adabını o ayrıntılarda........

© Milat