Filistin’de insanlar ölüyor. Biz ise izliyoruz.

Bu cümleyi kurmak bile ağır. Ama daha ağır olan şu: Artık bu cümle bizi eskisi kadar sarsmıyor. Çünkü sarsılma eşiğimizi çoktan kaybettik.

Bir zamanlar bir görüntü, bir çığlık, bir haber insanın içini parçalamaya yeterdi. Şimdi ise her şey akıp gidiyor. Haberler geliyor, geçiyor. Ölümler sayıya dönüşüyor. Acılar, ekranın bir köşesinde sessizce tüketiliyor.

Ve biz buna “gündem” diyoruz.

Garip olan şu: Hiçbir şey gizli değil. Her şey ortada. Görüntüler var, tanıklar var, raporlar var. Ama bütün bu açıklığa rağmen hakikat sanki daha da görünmez hâle geliyor.

Çünkü hakikat sadece görmekle anlaşılmaz. Hissetmek gerekir.

Platon’un dediği gibi, insan çoğu zaman gördüğünü gerçek zanneder. Oysa bazen en büyük gerçekler, gözümüzün........

© Milat