Sohbet, her önüne gelenle yapılan bir konuşma değildir…

Sohbet, dostla yapılır…

Çünkü her konuşma insanı beslemez…

Bazı sohbetler vardır ki vitamin gibidir; ruhu diriltir, kalbi genişletir, insana istikamet kazandırır…

Bazı sohbetler de vardır ki çöpten ibarettir; ne akla katkı sağlar ne gönle huzur verir… Sadece yorar…

Bazı dostlar vitamin gibidir; insanı büyütür, olgunlaştırır, değer katar…

Bazıları ise zehir gibidir; fark ettirmeden iç dünyayı çürütür, huzuru bozar…

Onun için büyükler boşuna dememiş:

“Âlim ile yar olan bulur mertebe, cahil ile yar olan döner merkebe…”

Cahille tartışmanın bir anlamı yoktur…

Çünkü maksat hakikate ulaşmak değilse, tartışma sadece nefsi besler… Egoyu büyütür…

Nitekim İmam-ı Azam Ebu Hanife şöyle der:

“Ne........

© Maraş Gündem