Pandemi döneminde yaşama bir anda sınırlar çizildi. Belli yaş gruplarına sokağa çıkma yasağı kondu.Caddeler,meydanlar sessizleşti.Çarşıda kepenkler indi. İnsanlar evlerine çekildi. Eğitim durdu, okullar kapandı. Yolculuklar kısıtlandı. Toplu yaşam alanlarında maske ve mesafe zorunluluğu getirildi.Sevdiklerimize bile dokunmaya çekindiğimiz zamanlar yaşanmaya başlandı…

On altı yaşındaki İran kedisi oğlumuz Tarçın’ın hastalanması da korku dolu pandemi dönemine rasgeldi. Veterinerine götürdük düzelmeyinceAdana’daki hayvan hastanesinde daha iyi tedavi edileceği düşüncesiyle oraya yatırdık. Adana’ya sık sık ziyaretine gidiyorduk. Eşimle ben altmış beş yaş üstü olduğumuz için uygulanan yasaklara da uyuyorduk. Şehirler arası seyahat, izin kurulları veya e-devlet üzerinden alınan özel izin belgesine bağlanmıştı.

Pazar günü hayvan hastanesinden gelen bir telefonla alt üst olduk. Oğlumuz Tarçın’ın ölüm haberiyle yasaklar, kurallar bizim için anlamını yitirdi. Bir an önce ona kavuşma........

© Maraş Gündem