Osman Şahin adını nicedir duymuyordum. Öyküye merak sardığım 1970’li yıllarda gözde yazarımdı. Öykülerinde, Torosları, Göksu’yu, Mersin’i, Güney Anadolu’yu, buraların yörüklerini, ırgatlarını, tarım işçilerini, yaşam biçimlerini, doğanın gerçek yüzünü, sömürünün ilkel biçimini işledi. Osman Şahin, Kemal Tahir, Sabahattin Ali ve Orhan Kemal’le olgunluğa ulaşan gerçekçi öykü türünün güzel örneklerini verenlerden biri oldu. Yaşamın ve yaşadığı toprakların fotoğrafını çekerken objektif yerine kalemini kullandı. Üstelik duygularını öykülerine yedirmeyi bildi. Üretken bir yazardı.Osman Şahin’in 20’yi aşkın öyküsü filme alındı. Kızgın Toprak, Kurbağalar, Kibar Feyzo, Fırat’ın Cinleri, Derman, Dönüş başta olmak üzere hikâyelerinden uyarlanan filmler, yurt içi ve yurt dışı film festivallerinde Türk Sinemasına 35’ten fazla ödül kazandırdı. Osman Şahin Mersin’de Toroslar’a bağlı bir yörük köyü olan Arslanköy’de doğdu. Öğretmenlik yaptı.Kitaplığımda bir kitabı ararken, Osman Şahin’in 1984 baskısı, ödüllü kitabı “Ağız İçinde Dil Gibi“yi gördüm. Aradığım kitabı unuttum, hiç aklımda olmadığı halde bir tesadüf eseri, bir kelebek misali elime konuveren “Ağız İçinde Dil Gibi“yi okumaya başladım.Osman Şahin’in on öyküden oluşan kitabını okurken, Toroslar’dan gürül gürül sular akıyor, çağlayanlar ve pınarlar coşuyor, dereler yataklarından taşıyordu. Bunlar hep bereketin müjdelerindendi.Kitaptaki öykülerden biri, bir kar fırtınasında, bekçilik yaptığı obrukta donmakta olan yetmiş yaşındaki bir yörüğün dramıydı.”Obruk Bekçisi” adlı öykü, bir insanın yaşamından kesitler sunuyor. Yörük Yusufoğlu’nun iç sesinden yankılanan cümlelerle obruk ve tipi anlatımı, bir film seyreder gibi gözümün önünde canlandı. “İşte bu, Osman Şahin’in kaleminin gücü” dedim.Gerçekçi ve yalın ifadeler. Canlı betimlemeler. İnsan, doğa ve emek. Yaşamın her........

© Maarifin Sesi