Hai pouco biquei unha bolseira. En concreto, unha exbolseira. E máis en concreto, dous bicos nas meixelas, mentres sostiña nos brazos o seu bebé. É a clase de momentos nos que temes que o paso do tempo esborralle enriba da túa cabeza, como o ceo sobre Abraracúrcix, o xefe da aldea gala de Astérix. Pero iso ocorreu so uns segundos despois, cando amosoume coma os seus outros dous fillos trepaban pola escaleira dun tobogán.

Non tiña unha sensación semellante dende pouco despois de comezar a miña vida laboral en Madrid, cando regresei por primeira vez á casa dos meus pais en San Lorenzo de Piñor e abrín o armario. Os armarios cárgaos o demo, que é coma ti pero máis novo.

Nas súas portas, ou máis ben nas súas fauces, lucían os adhesivos da miña........

© La Región