Στην καλύτερη δεκαετία του – ανάμεσα στο 2012 και το 2023 – ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε μια φορά Πρωθυπουργός και δυο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά σ’ αυτό το διάστημα ήταν επικεφαλής ενός σχεδόν… ανύπαρκτου κόμματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό την ηγεσία του έφτασε στο 36% – το 2015 είχε 2.245.978 ψηφοφόρους.- αλλά τα κομματικά μέλη του έμειναν γύρω στις 30.000!

Η παρουσία του στο «μαζικό χώρο» ήταν πάντα ισχνή: πχ στον Συνδικαλισμό, στην Αυτοδιοίκηση, στις φοιτητικές εκλογές κλπ φλέρταρε μονίμως με την τελευταία θέση.

Η «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν το μεγαλύτερο fake news από τη Μεταπολίτευση. Ασφαλώς δεν έγιναν αιφνιδίως «αριστεροί» ο ένας στους τρεις Έλληνες. Το μόνο άξιο αναφοράς της, ήταν ο ίδιος ο Τσίπρας.

Οι παλαιοί οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ – ήτοι του χώρου διαμόρφωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως «συνάντηση» της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας με την ελληνική Κεντροαριστερά – «τον ερωτεύθηκαν, αλλά δεν τον παντρεύτηκαν», που θα έλεγε ο Γεώργιος Παπανδρεου.

Τον ψήφισαν αλλά δεν έδειξαν ενδιαφέρον για το κόμμα του και τελικά το εγκατέλειψαν απογοητευμένοι. Στο τέλος το εγκατέλειψε απαξιωτικά και ο ίδιος.

Η «Ιθάκη» που ακολούθησε -ως ετεροχρονισμένη και αχρείαστη – απόπειρα αυτοδικαίωσης, έχει περιορισμένη απήχηση, αν κριθεί από το εύρος και το είδος των ακροατών του στις παρουσιάσεις της.

Οι υποδείξεις για rebranding από μια τουλάχιστον ξένη εταιρία πολιτικού μάρκετινγκ, δεν διασφαλίζουν νέα καριέρα την πολιτική με αξιώσεις πρωταγωνιστή. Ο «χώρος Τσίπρα» – κατά το χαρακτηρισμό του από τον Νίκο Κοτζιά – δείχνει οριακός.

Πέραν των παλαιών χειρισμών του τον αποδυνάμωσαν η αποδοκιμασία τα «Κασσελακικά» και προσώπων και καταστάσεων του παρελθόντος του από τον ίδιο.

Στα παλαιά λάθη προστέθηκαν καινούργια: η ενοχική «αυτοκριτική», η πόλωση με παλιούς υποστηρικτές του στο μιντιακό και η προσέγγιση κέντρων με τα οποία υποτίθεται τον χώριζε βάθος απροσμέτρητο σε ζητήματα, πολιτικής, ιδεολογίας, ταξικής αναφοράς, ηθικής και συμφερόντων.

Το πολυθρύλητο «Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» είναι το πρώτο δείγμα για τα χαρακτηριστικά του νέου «κόμματος Τσίπρα».

Αν το πόνημα φιλοδοξεί να Κάνει τη δουλειά που έκανε για τον Ανδρέα Παπανδρέου η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη απο 54 χρονια, απέτυχε. Από τις πρώτες αντιδράσεις προκυπτει ότι δεν πείθει. Ούτε καν πρόσωπα πολύ κοντά στον Τσίπρα, όπως ο καθηγητής Λιάκος

Οι επικριτές αποδίδουν στο κείμενο αδυναμίες, κενά, παραλείψεις και σε κάποιες περιπτώσεις φλύαρες διαστρεβλώσεις.

Πρώτο: Ήταν μάλλον ατυχής, η ανάθεση σε έναν ως πρόσφατα επικριτή του Τσίπρα, με λιτό βιογραφικό του -που ασφαλώς δεν είναι ο καλύτερος του «χώρου» -να συντονίσει νέους και παλαιότερους πανεπιστημιακούς. Ανάμεσά τους και φίρμες, όπως ο καθηγητής........

© Kouti Pandoras