"Engelli" kelimesini oldum olası sevemedim.

Ne zaman duysam, bir insanı eksik tarif ediyormuşuz gibi gelir bana. Oysa eksik olan çoğu zaman insanın kendisi değil, onu anlamayı reddeden toplumun duyarlılığıdır.

Sabah evinizden çıkıyorsunuz. Gideceğiniz yere ulaşmak için yalnızca yürümeniz gerekiyor. Kaldırımlar sizin için yapılmış, yaya geçitleri sizin için açık, toplu taşıma sizin için erişilebilir. Bunları çoğu zaman fark etmeden kullanıyorsunuz.

Peki ya bir gün aynı yola tekerlekli sandalyeyle çıkmak zorunda kalsanız?

Ya da gözlerinizi kapatıp sadece seslere güvenerek yürümeye çalışsanız?

İşte bazı insanlar bunu bir günlüğüne değil, bir ömür boyunca yaşıyor.

Ve ne acıdır ki hayat onların önüne yeterince engel çıkarmıyormuş gibi, biz de her gün yeni engeller ekliyoruz.

Kaldırımlara park edilen araçlar...

Yaya geçitlerini işgal eden sorumsuzluk...

Rampaların önüne bırakılan motosikletler...

Bozuk asansörler, erişilemeyen binalar, kullanılmayan rampalar...

Ve bütün bunların ortasında sessizce mücadele eden insanlar...

Belki kimse fark etmiyor ama bir kaldırıma bırakılan araç bazen bir insanın işine geç kalması demek. Bir rampanın önüne bırakılan motosiklet bazen bir öğrencinin okuluna ulaşamaması demek. Çalışmayan bir asansör bazen bir annenin çocuğunu........

© Kocaeli Koz