Dördüncü husus! Niyazi Kızılyürek şunları kaydetmiş:

“Fakat, Rum toplumunun yaşadığı mağduriyete empatiyle yaklaşmak, eleştirel düşünce, entelektüel etik ve empatinin bir gereğidir! Bu durum karşısında sessiz kalmak ve 11 yıllık mağduriyeti ileri sürerek 52 yıllık mağduriyeti görmezden gelmek veya normalleştirmek, etik bir duruş olmadığı gibi, barış ve uzlaşma çabalarını da sonuçsuz bırakmak anlamına gelir!”

Kıbrıslı Türklerin sadece 1963-1974 yılları arasında mağdur olduğunu ve 1974 yılından sonra da cennette yaşadığını kim söylemiş ki? Ne 11 yıllık mağduriyeti? 1964 yılında Makarios’un BM’de aldırttığı hatalı karardan bugüne kadar Kıbrıslı Türkler her gün mağdur oluyor. Psikolojileri bozulmuş, akılları karışmış ve Türkiye’ye tek taraflı bağımlı bir şekilde, tanınmayan bir ülkede yaşamaya devam ediyorlar. Bir kesim yancı veya çıkarcı bu koşulları kullanarak aşırı zengin oldular diye Kıbrıslı Türklerin içinde bulunduğu bu zor durum değişmiyor ki.

Bir de Rumların acılarını görmezden geldiğimizi kim söylüyor?

25 yaşındayken, 60 yaşlarında bir Rum dostumuz, “Hayatımda iki kez sigaraya başladım. Bir, 1974 yılında evimden göç ettiğimde; bir de kızım düşük yaptığında” diyerek üzerime yıkıldı. Biz de durduk, adamı teselli ettik.

Ben daha Kıbrıslı Türklerin yaşadıkları acıları anlatıp teselli bulacağımız bir Rum bulamadım. Nedense bizim yaşadığımız travmaları anlatmaya bir türlü sıra........

© Kıbrıs Postası