Trafikten şikâyet ediyorsun. Çünkü araban var.

Yemek yapmaktan yoruluyorsun. Çünkü evinde pişecek yemeğin var.

Spora gitmek zor geliyor. Çünkü bedenin hâlâ buna izin veriyor.

Annenin aynı şeyi yüzüncü kez söylemesine kızıyorsun. Babanın telefonlarına bazen sabırsızlanıyorsun. Çünkü hâlâ arayabilecekleri bir telefonun ucundalar.

Hayatın tuhaf tarafı biraz da burada başlıyor galiba.

Sahip olduğumuz şeylere çok çabuk alışıyor, yokluklarının nasıl hissettireceğini ise çoğu zaman ancak kaybettiğimizde anlıyoruz.

Bir zamanlar “Bir arabam olsa…” dediğimiz günleri unutuyor, sonra trafikte sinirleniyoruz.

“Bir evim olsa…” diyoruz; sonra temizliğinden, dağınıklığından, bitmeyen işlerinden yakınıyoruz.

“Bir çocuğum olsa…” diye yıllarca bekleyen insan, yıllar sonra kapısı çarpılan bir ergen odasının önünde tükenebiliyor.

“Biri beni sevse…” diye düşündüğümüz zamanları unutuyor, sevdiğimiz insanın bazı huylarına tahammül edemiyoruz.

Bazen çok konuşuyor. Bazen aynı soruyu tekrar tekrar soruyor. Bazen hâlâ çocukmuşuz gibi davranıyor.

Babamızın nasihatleri bazen fazla geliyor.

Ta ki bir gün telefon susana kadar.

İşte hayatın en acı öğretilerinden biri bu:

Bazı şeylerin değerini, varlıkları........

© Kıbrıs Gazetesi