Hayatı, bizden önceki nesillerin hiç tecrübe etmediği bir hızda yaşıyoruz.

İşlerimizi saniyeler içinde hallediyor, binlerce kilometrelik mesafeleri saatler içinde aşıyor, dünyada olan bitenden anında haberdar oluyoruz.

Fakat yaşadığımız hayatın pek tadı tuzu yok.

Derin bir huzursuzluk, bastırılamaz bir yüzeysellik ve ritimsizlik hissi yakamızı bırakmıyor.

Zaman akıp gidiyor ama arkasında ne bir iz bırakıyor ne de bir koku.

Ömrümüz, yaşamaktan ziyade tükettiğimiz bir şeye dönüşüyor.

Güney Kore asıllı Alman düşünür Byung-Chul Han’ın, “Şeffaflık Toplumu” ve “Zamanın Kokusu” metinlerinde söylediğine göre günümüzün temel zamansal krizi, sıkça iddia edildiği gibi yaşamın “aşırı hızlanması” değil.

Asıl kriz, zamanımızın dağınıklığı, bağlantısızlığı ve ritmsizliği.

Han, bu durumu, Latince kökenli bir terimle ifade ediyor: Disenkroni (Zamanlama Bozukluğu)

Kavramı, sosyolojide kullanılmak üzere tıptan ödünç almış.

Disenkroni (tıptaki kullanımıyla disenkronizasyon veya biventriküler disenkroni), vücuttaki iki veya daha fazla organ/doku sisteminin birbiriyle uyumsuz veya eşzamansız çalışması durumunu ifade ediyor.

Byung-Chul Han disenkroniyi sosyolojiye şöyle taşıyor:

Geleneksel dünyada zaman, anlatısal bir sürekliliğe sahipti. Doğumdan ölüme, mevsimlerin dönüşünden ayin ve törenlerin ritmine........

© Karar