Kafamda 4 gün önce bu sayfada 1 saat önce bitmişti köşe yazım. Yazdım, yazdım, yazdım ve sildim. Hepsini sildim.

Olmayan ya da yaşanmayan bir şeyi yazmamıştım oysaki. Tıpkı Deniz Göktaş’ın “Ölü Deniz” gösterisindeki gibi. Sadece duygu, düşünce, mizah, espri belki biraz küfür olsa sıkıntı olmayacak. Ancak bütün bunların üzerine biraz da olsa gerçekleri serpiştirince suça karışıyoruz çünkü suçlunun gerçekliği dürüstlüğümüzün kapısını zorluyor.

İhtiyacımız olan her şeyi adım adım kaybediyoruz yeterince sahip çıkamadığımız için. Hangi birimiz başımızı kaldırsak vuruveriyorlar baskı tokmağı ile kafamıza. Öfkemizi, isyanımızı, politik şarkılarımızı, taşlamalarımızı, hicivlerimizi içimize doğru bağırmaktan sesimiz kısıldı.

Umutsuzum, inanmıyorum güzel bir geleceğe ama umudum yazmaya çalıştıklarımla yeşersin istiyorum. Şükretmeyi hiç sevmem. Henüz kendini göstermeyen o umut için “bu topraklar ne umutsuz durumlar gördü” diye düşünüp varlığından emin olamadığım umudumun altına yerleştiriyorum bu şükrü, temeli sağlam olsun diye.

Tam umudumuzu inşa etmişken, o........

© İz Gazete