Kaybetmek... Çok garip bir kavram. Bugün yeniden anladım.

Şimdiye kadar hiçbir yakınımı kaybetmediğim için bunu yaşayana kadar sanki birini hiç kaybetmeyecekmişim gibi polyannacılık oynayan biriyim.

Her zaman en kötüsünü düşünürüm, bardağın boş tarafını görürüm ki yüzde birinin bile dolu olduğunu görürsem sevineyim. Kaybetme korkusunun da bendeki yeri böyle işte. Şimdiye kadar kimseyi kaybetmedim bunu yaşayana kadar da kaybetmeyecekmiş gibi yaşarım.

Ama insan her yaşında öğreniyor. Başkasının kayıplarını duyunca biraz da olsa gerçeğin farkına varıyor.

Ofisteki mutfağın girişinde duydum o cümleyi. "İnsan bazı şeylerin var olmasının ne demek olduğunu onları kaybedince anlıyor" dedi bir ağabeyim sohbet arasında. Belli ki derin bir sohbet dönüyordu.

Üzüldüm... Çünkü sevdiğim bir ağabeyim kaybettiği kişiyi bana daha önce anlatmamıştı. Ortamı yumuşatmak için gülerek girdim mutfağa, "yine neyi kaybettik" dedim.

Gençliğinde tren yolculuğunda arkadaşları ile sigara içerek sohbet ettiği anılarından........

© İz Gazete