HAYATIN yükünü omuzlarında hakkıyla taşıyan biriydi.

Kendi yükünü asla başkalarına yüklenmezdi. Yaptığı şey yük almak ve taşımaktı.

ÖRNEK alınacak bir kişiliği vardı.

Görüp tanıyanlar tereddütsüz ona “İyilik noktası” diyebilirlerdi.

Zira dokunmadığı kişi neredeyse yok gibiydi.

İyi görünenlerden değil iyilerdendi.

İYİ olduğu için iyiydi.

Başkalarının kendini böyle görmesi gibi bir derdi hiç olmamıştı.

Hatta kendisine iyi olduğuna ilişkin cümle kurmak isteyenleri tatlılıkla savuşturur konuyu farklı bir alana ustalıkla taşırdı.

İşte o zaman anlamıştım; iyilerin iyi görünmek için çaba harcamadığına.

Ve yine o zaman anlamıştım neden kötülerin iyi görünme gayretine girdiklerini.

İYİLİK saf olmayı, katışıksız olmayı gerektirirdi.

İyiliğe giydirilen hiçbir elbise ona tam oturmuyor bir yerlerden açık veriyordu.

Sürekli iyi işler yapıyordu ama bu otomatiğe alınmış bilinçsiz bir davranış........

© İstiklal