Jorge Luıs Borges’in Rüyalar Kitabını okuduğum dönemlerde hiç rüya görmemiştim. Rüyaları anlamaya çalışıyordum. Kitabı yeniden elime alıp okumaya başladığımda peş peşe rüyalar gördüm garip bir şekilde. Bazen eski rüyalarımla karışıyorlar sanki. Hangisi yeni, hangisi eski anlayamıyorum.

Birinci rüyada, kendini çaresiz hisseden, zayıf olan bir insana sığınıyordum. Yüzü ve cinsiyeti belirsizdi. Ona hep onun yanından baktım ki yukarıda olabilmenin ne olduğunu görebilsindi. Kalbine dokundum ve kalbinin korkuyla karışık atışı elimde yankı yapıyordu. “Seni senden kurtarmaya geldim” dedim. “Geçmiş yaradır. Geçmiş geleceği köreltir. Geçmiş yarını öldürür. Geçmiş insanın hem bedenine hem de beynine ihanettir. Yürüdüğünü sandığın yerde, yeniden elli adım geriye götürür. Geçmiş insanın yeni bir insana kurduğu tuzaktır. Seni geçmişinden kurtarmaya geldim.” Uyandığımda geçmişi silinen, hafızası ve mucizesi olmayan biriydim. Sabahın köründe ellerimden kan damlıyordu, çarmıhtaydım.

Rüya sığınmaktı. Ya da ruhun bedene yüklediği yüktü. Uyumadan da rüya görür insan. Ben gördüm. Garip! Uyanık değildim. Uyumuyordum da. Nasıl oluyordu bu peki! Oluyor ve oldu. Gördüğüm rüyaların çıkmasını istemedim. Ancak bazen rüyanın içinde olduğum, rüyayı yaşadığım anlar oluyordu ve rüya değildi. Gerçek rüyaya inmişti, ona rüya diyen bendim. Bunlar oldu.

Kin, öfke, intikam, acı, yara insanın içindeyse o hep durur. İncitme üzerine kurulu bir düşünce insanın yakasını bırakmaz. Bu sevgisizliğin beslediği bir alan. Sevmeyi bilmeyen buradan beslenir. Çünkü sevilmemiştir. Sevildiğini anladığında içinde büyüyen çember dönmeye başlar. Bu hep böyle devam eder. Seveni incitmek için çember çevrilir. İncitir de. Ama seven sevginin kıymetini bilir. Çünkü o kalbin parçasıdır. Borges’in anlattığı rüyalar........

© İlke TV