​Bir şehri sevmek, onun kusurlarını da sevmektir derler. Eğer mevzu Ankara ise, bu kusur genellikle “gri” kelimesiyle özetlenir.

Dışarıdan bakanlar için Ankara; bürokrasi demektir, takım elbiseli ciddiyettir, bitmek bilmeyen resmi kurumlardır. Ama aslında Ankara, Türkiye’nin en büyük açık hava tiyatrosudur ve başrolde her zaman o kendine has, samimi insanı vardır.

​Mesela dünyanın başka hangi şehrinde bir insan, yön tarif ederken kutup yıldızını değil de “Dost Kitabevi’nin önü” veya “Gimsa’nın hizası” gibi görünmez nirengi noktalarını kullanır? Ankara’da adres sormak kuantum fiziğinden daha karmaşıktır. Adamı Kızılay’da durdurursun, “Kardeş burası neresi?” dersin; yüzüne uzaylı görmüş gibi bakar ve “La bura Kızılay işte, neyini soruyon?” der. Ya da bir yere gitmek istersin, aldığın tarif tam olarak şudur: “Düz git, az........

© Haberton