Meçhul asker hikâyesini bilir misiniz diye sorsam?

Meçhul asker mi olur, herkesin bir künyesi vardır diyebilirsiniz. Maalesef bazı askerlerimizin künyesiolmadığı gibi bedenleride yoktur!

Yıl 1915, kafası bedeninden ayrılıp bin altı yüz kilo metre uzaklığa götürülür. Toprakla bütünleşmeden mumyalanır. 88 yıl sonra toprak kabul eder şehidini. Öyle bir anı bırakır ki bu mezar her göreni ağlatır ve karşısında uzun uzun bekletir. İşte bu yüzden Çanakkale insanlığın tarihidir.

İlk gördüğümde ben de karşısında uzun uzun bekledim. Güneş gözlüğümün altında göz yaşlarımı sildim. Tarih kokuyordu şehitlikte, şehitlerimiz sanki bizimle geziyordu. Biraz rehberimizin de etkisi yüksekti. Adeta o günleri yaşıyorduk.

Sağım solum hep şehit ve ben Meçhul Askerin başındaydım. Rehberimiz bizi serbest bırakmıştı ben hızlı hızlı tekrar meçhul askerin yanına geldim. Dualar okudum, düşündüm.(Ailece gitmiştik eşim çocuklarla birlikte; ben tek başıma şehitlerin etrafında geziyordum.)

Mehmet Akif Ersoy’un dizeleri geliyordu aklıma tek tek…

“Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı!

Düşün altındaki binlerce........

© Habername