Havada turunçgillerin kokusu var. Eskisi kadar her yerde rastlamasak da eski mahallelerimiz hala mis gibi kokuyor. Kuş sesleri desen huzur veriyor. Bu ara eski mahallelerimizi çok dolanıyorum. Bu güzel kokuyu alabilmek için. Eş dost ziyaretleri de güzel oluyor. Bazı sokaklar eskisi gibi değil hatta mahalleleri bile tanıyamıyoruz. Artık o güzelim hayatlar birer ikişer yok oluyor. Tabi ki kentsel dönüşüm gerekli ama nelerin yok olduğunun farkına şimdi varamıyoruz.

Bir sonraki nesil bu güzellikleri belki ekrandan izleyebilir ama bu kokuları asla alamayacaklar.

Eski mahalleleri her zaman gezmeyi çok severim. Bahçelerden el uzatan dallara gülümser çiçeklerin konusunu almaya çalışırım. Duvarların üzerimdeki saksıları, bahçe kapılarına taç olan gelin duvaklarına, yaseminlere, hanımellerine, güllere seyre dalarak yürümek bana ayrı bir huzur verir.

Bahçeye ekilen çiçekler, meyve ağaçları her evin önünde mutlaka bir avuç toprakta can bulurlar.

Meyveleri de tüm sokaktakiler nasiplenir. Hele çocuklar. Mahallelerin canlı hayatı. Hele komşuluk. Evden eve sohbetler, yemek uzatmalar, hal hatır sormalar. İnsanın yaşadığını hissettirmez mi? Birde insanın her hali. Eski mahallelerde mi kalıyor?

Eski evlerin bahçeleri yok........

© Habererk