Bir önceki yazıda silahı konuşmuştuk. Bugün ise tetiğe giden yolu konuşmak gerekiyor.

Çünkü o tetik, bir anda çekilmiyor. Aylarca, bazen yıllarca süren bir zihinsel çöküşün sonunda çekiliyor.

Ve o çöküş, sandığımızdan çok daha sessiz ilerliyor.

Son haftalarda dikkat çeken bir tablo var. Farklı şehirlerde, farklı ailelerden gelen ama aynı cümleleri kuran çocuklar:

“Yaşamak istemiyorum…” “Hayatın anlamı yok…” “Size yük olmak istemiyorum…” “Okumanın ne anlamı var…”

Bu cümleler bireysel değil. Bu bir dil.

Ve daha önemlisi: Bu dil öğretiliyor.

Bir çocuğun aynı anda milyonlarca akranıyla aynı düşünce kalıbına girmesi tesadüf değildir.

Bu, klasik bir sosyolojik kırılma değil. Bu, sosyal medya merkezli algoritmik bir yönlendirmedir.

Çocuk artık ailesinden, öğretmeninden değil… Ekrandan öğreniyor.

Ama ekran tarafsız değil.

Bugün sosyal medya platformları, içerik göstermiyor. Zihin inşa ediyor.

Algoritmalar, çocuğun en zayıf anını yakalıyor. Bir kez “anlamsızlık” videosu izlediğinde… İkinci, üçüncü, onuncu video geliyor.

Çocuk düşünmüyor. Çocuğa düşünce veriliyor.

Dünyanın 3. Dünya........

© Habererk