Hayatta görünenden çok daha fazla acı var. Bazılarına iyice aşina olur hale gelmemize rağmen acılarımız ne diniyor ne de hafifliyor. Gün geçtikçe yeni acılarla tanışıp hemhal olmaya devam ediyoruz zira…

Dünya toplumları, acının her tonuyla kuşatılmış vaziyette.

Kadınlar acı çekiyor, erkekler de öyle. Fakirler acı çekerken zenginler daha farklı acılarla yüzleşiyor. Ton farkı dışında acının cinsiyeti, rengi, sınıfı ve mahallesi olmuyor ne yazık ki. Her şey değişiyor, günler gelip geçiyor, sosyoloji farklılaşıyor, örf ve adetler ters yüz oluyor ama acının kekremsi yüzü bir türlü değişmiyor.

Acı konusunda öteden beri hiç değişmeyen bir hakikat daha var ki o da acının ağır yükünü en ziyade bebek ve çocukların çekiyor olması.

Sözgelimi iki kişilik hesapsız/kitapsız bir ilişkinin faturasını kürtaja maruz bırakılarak hayatıyla ödeyenler bebekler. Yine vicdan yoksunu ebeveynler eliyle diri diri toprağa gömülenler de onlar. Aynı şekilde bir anlık zevk uğruna yaşanan yasak ilişkilerin bedelini canlarıyla ödeyenler bu masum yavrular olduğu gibi sağlıksız ve niteliksiz evliliklerin en büyük mağdurları da maalesef yine bunlar.

İnsanlığın açlığa maruz bırakıldığı coğrafyalarda, kuru kemikleri akbabalara en çok servis edilenler bebek ve çocuklar olduğu gibi susuzluktan ciğeri sönüp ölenler de onlar.

Bir lokma ekmeğe ya da bir kaşık çorbaya muhtaç bırakılıp açlıktan, susuzluktan ve çaresizlikten ölen çocukların canhıraş çığlıklarını hangi sis bulutu perdeleyebilir? Bu acı tabloların yaşandığı bir dünyada tek kaygısı kendi kayığını yüzdürmek olan birisine hangi deniz bağrını açabilir? Açlıkla ölen bebek ve çocukların olduğu bir dünyada tıkınma yarışına girenlerin gözünü bir avuç kara topraktan başka layıkıyla ne doyurabilir?

Gazze’de bombalanan bebekler, açlık ve soğuktan ölenler de...

Belki de insanlığın son imtihan adasıydı Gazze. El birliğiyle bu sınavı........

© Haber7