Çocukken babam rahmetli ölümü şöyle anlatırdı, emim oğlu Yavuz’la bana: “Bakın çocuklar ölüm bize çok yakındır, o kadar yakındır ki, gözün karası ile beyazı kadar bir mesafe vardır aramızda.

Sonra Yavuzla birbirimizin gözlerine bakardık; ‘İyi ama gözün beyazı ile karası arasında bir mesafe yok ki’ derdik.

O da: eh işte o kadar”, derdi.

Bütün bir ömrünü köyümüzün ve çevre köylerin çocuklarına, gençlerine Kur’an öğreterek geçiren babam muhtemelen, ölümün soğuk yüzünü çocuk yüreklerimizde biraz ısıtmak ve ruhlarımıza onun varlığının gerçekliğini perçinlemek için vücudumuzun bir parçasından, gözlerimizden örnek verirdi.

Yavuzu bilmem ama ben, bu hakikati hiç unutamadım.

O “Mesafesiz Yakınlık” sevgili kardeşim Ali Haydar’la birlikte Üstadın: “Müjdecim, Kurtarıcım, Efendim, Peygamberim; Sana uymayan ölçü, hayat olsa teperim” dediği, iki cihanın efendisinin yanına götürdü ve İnşallah Müjdecimize komşu olarak aldı onu bizden.

Sevgili Ali Haydar’la biz aynı fakülteden mezunuz, ben Fransız dilinden o da Türk dili ve Edebiyatı bölümünden mezundur.

Aynı koridorda yürüdük.

Artık bıkkınlık getirdiğimiz ve hala bir türlü sevemediğim o güzelim “Çırpınırdın Karadeniz..” marşını içimizden ‘yeter artık’ diyerek koridorda her gün yüzlerce, dört yıl boyunca belki yüz binlerce defa birlikte dinledik ülkücü gençlerden.

Ayrıca rahmetli dekanımız Kaya Bilgegil Hoca da köşenin birinde bir yerlere yaslanırmış gibi yapar, bir elini koynuna koyar, diğer eliyle sigarasını tüttürüp “La havle” çekerek onların her kata merdivenlerle iniş çıkışlarını seyreder, her koridorda yüksek sesle aynı marşı söylediklerini dinlerdi.

Ali Haydar’la bizim böyle çok ortak yanlarımız vardır.

Bir defa ikimiz de köylü çocuğuyuz, ben Ardahan’ın Yokuşdibi köyünde, Ali Haydar da Bingöl’ün Kiğı ilçesine bağlı Hasköy’de doğdu.

İkimiz de şiir hastasıyız, ikimiz de edebiyata, okumaya ve yazmaya sevdalıyız, o dedesinin ben de babamın yüzlerce kitabı arasında yetiştik.

Aynı solcu akımın rüzgarında savrulan çevrelerin........

© Haber7