Bugünün en tehlikeli yanı şu:Kötülük artık bağırmıyor.

Sessiz.

Usul usul ilerliyor.

Bir ekranın ışığında, bir odanın kapısı kapalıyken, “ders çalışıyor” sandığımız saatlerde…
Çocukların zihnine sızıyor.

Ve biz hâlâ aynı cümleyi kuruyoruz:
“Benim çocuğum yapmaz.”

Peki kim yapıyor?

14 yaşında bir çocuk…
Bir silahı sadece tutmayı değil, kullanmayı da biliyorsa;
Bu bir “çocuk hatası” değildir.

Bu, yetişkinlerin ihmalidir.
Bu, sistemin boşluğudur.
Bu, göz göre göre büyüyen bir karanlığın sonucudur.

Bugün çocuklar sokakta kaybolmuyor.

Evde kayboluyor.

Ellerinde oyuncak yok, algoritma var.
Arkadaş yok, anonim hesaplar var.
Rehber yok, yönlendiren karanlık odaklar var.

Bir zamanlar mahalle büyütürdü çocukları.

Şimdi…
Bir uygulama.

En acı tarafı ne biliyor musunuz?

Anne-baba hâlâ fiziksel güvenliği yeterli sanıyor.

“Evde, odamda, gözümün önünde…”

Hayır.

Çocuk artık gözünün önünde değil.
Sadece beden olarak orada.

Zihni bambaşka bir yerde.

Bugün mesele sadece suç değil.

Bugün mesele, çocukların suça hazırlanması.

Ve bu hazırlık;
ne okulda,
ne sokakta,
doğrudan evin içinde oluyor.

Şunu açıkça söylemek gerekiyor:

Bu bir nesil meselesi........

© Haber Gündemim