Biri tarafından gerçekten sevilmek ne demektir?

Sevgi insanın içinde kendiliğinden mi doğar, yoksa insan karşısındakinde kendinden bir parça görür de aslında o parçaya yakın olmak istediği için mi sever?

Sevmek ne demek dedik ya, öncesinde kelimemizin kökenine inelim.

Eski Türkçede seb- biçimiyle karşımıza çıkan ve zamanla sev- biçimine dönüşen bu fiil, tarihî metinlerde sevmek, hoşlanmak ve gönül vermek gibi anlamlarla karşımıza çıkar.

Nitekim Eski Türkçe metinlerde sevilen, arzu edilen ve hoş bulunan şeylere yönelik bir yakınlığı ifade eder.

Bugün ise sevmek dediğimizde yalnızca birinden hoşlanmayı değil; ona bağlanmayı, onu benimsemeyi ve varlığını önemsemeyi de anlarız.

Peki, insan neyi sever, kimi sever?

“İnsan en çok kendini sever.” gibi ezberlenmiş cümleleri bir kenara bırakıp biraz daha özüne dönelim.

Herkes aynı şekilde mi sever?

Kimi sevgisini yüksek sesle yaşar; bağırarak, her fırsatta dile getirerek, sevdiğini söylemekten çekinmeyerek…

Kimisi daha sessiz sever. Söyleyemez belki, ama hatırlar; konuşamaz, ama dinler; büyük cümleler kuramaz, ama küçücük ayrıntıları unutmaz.

Öyleyse sevginin bir ölçüsü var mıdır?

Çok söyleyen mi daha çok sever, yoksa hissettiren mi?

Belki de asıl mesele, sevgiyi nasıl gösterdiğimizden çok, neden sevdiğimizdir.

İnsan bazen bir başkasının gözlerinde kendinden bir parça bulur.

Bazen hiç kimseye anlatamadığı bir düşüncenin karşılığını bir başkasının cümlelerinde duyar.

Kimi zaman tanıdık bir yalnızlıkta, kimi zaman bir bakışta, kimi zaman da kendisinin bile farkında olmadığı bir duyguda rastlar ona.

Belki de yakınlık........

© Günışığı Gazetesi