"Ömür, hayaller kurmak için çok uzun; onları gerçekleştirmek içinse ne yazık ki çok kısa. Dünya garında hepimiz, yarım kalacağını bile bile güzel bir hikâye yaşamaya gayret eden geçici yolcularız."

"Neye dokunsak noksan, neyi düşlesek eksik kalır; çünkü yarım kalmışlık, insanın bu dünyadaki değişmez yazgısıdır. Muhayyel fırtınaların peşinde ömrü tüketmektense, ifrat ve tefritten uzak bir itidalle eldeki sade gerçeği kucaklamak, ruhun belki de tek esenliğidir."

Bütün insanlık el ele verse bile bitmez dünyanın gailesi. Bir nesil, kendinden öncekinin ardında bıraktığı noksanı tamamlama hülyasıyla yola koyulur. Fakat kaderin çarkı şaşmaz; o nesil de ardında tamamlanmamış işler, yarım kalmış hayaller ve söylenememiş sözler bırakarak çekip gider. Ömür biter, sermaye tükenir.

Değil mi ki insan bu cihanda geçici bir gölgedir; sorarım size: Kim baki kaldı ki burada, kime yar oldu bu fani dünya?

Ömür, hayaller kurmak için çok uzun; onları gerçekleştirmek içinse ne yazık ki çok kısa. İşte insan bu amansız paradoksun içinde yaşar. Daha fazlasını ister, daha uzağa ulaşmayı düşler, yarınlara bugünden hükmetmeye çalışır. Oysa yarının kapısını çalacağımızın bile garantisi yoktur. Öyle ki biraz sonrası bile meçhul...

Tam da bu sebeple insanın zaman zaman beklentilerini temize çekmesi gerekir.

Yüksek beklentilerin hüsranı daima pusudadır. İnsan, gerçekleşmesini beklediği her büyük hayalin gölgesinde yeni bir huzursuzluk üretir. Oysa sade bir dünya, duru bir hayat ve gerçekleşmesi mümkün küçük sevinçler; hiçbir zaman gerçekleşmeyecek parıltılı illüzyonlardan daha kıymetli olabilir.

Can tende kaldıkça hayaller bitmez. İnsan hesaplar yapar, projeler kurar, yeni yollar çizer; yarına ertelenmiş buluşmalar, söylenmeyi bekleyen sözler ve aranmayı bekleyen dostlar birikir. Fakat ölüm kapıyı çaldığında bütün hesapların bir sonu, bütün projelerin bir vedası vardır.

Ve insanın........

© Günışığı Gazetesi