Aziz Gülmüş, 12 Eylül 1980 Diyarbakır 5 Nolu’sunun epey yatmış sakinlerinden. Bir bacağı sakat. Kendi yakıştırması ile “tekeri patlak”.

Hayli yıllar evvel bir gün gözaltına alınır bir eylemden dolayı, arkadaşları ile. Karakolda Komiser tek tek ifadelerini alır. Sıra Aziz’e gelir. Bakar, bir ayağı sakat, aksıyor.

Dönüp Aziz’e der ki; “ulan tekeri patlak, uslu dur! Bi daha düşeyim deme! Öbür tekerini de ben patlatırım ha!” Bunu bana çok önceleri kendisi anlatmıştı.

Aziz’in yazdığını bilmiyordum, sanırım on beş yıldan çok oluyor. O zamanlar çalıştığım belediye kültür birimindeki odama gelmişti, çay sohbet filan derken; elinde bir tomar kağıtla dolu bir klasörü uzatıp “hele bunlara bir bak” dedi!

Baktım, sayfalar dolusu şiirler. Arada bir kaç da düz yazı. Şiirler vasat, ama düzyazı gelişmeye müsait, çokça kara mizah örnekleri, yaşamdan.

“Aziz” dedim, “buyur abê” dedi.

“Aziz, beni dinle bu şiirleri bir tarafa bırak. İstersen sonra yeniden döner devam........

© Güneydoğu Ekspres