Kıymetini bilmemiz gereken en değerli şeyimiz zamanımız olmasına rağmen en büyük müsrifliğimizi bu alanda yaparız. İnsan oğluyuz, ölümlüyüz; ama ne yazık ki sonsuza kadar yaşayacakmışız gibi zamanımızı boş işler için tüketir dururuz.

Bizde zamanın önemini en çok vurgulayan isim Tanpınar’dır. Bizler zamanı hunharca eğip bükerken o, üzerinde oldukça düşünmüştür. Onun, zamanı bu kadar mevzu bahis etmesinin en önemli nedenlerinden birinin hocası Yahya Kemal’in haline üzülmesi olduğu rivayetler arasındadır. Zira Yahya Kemal sürüklendiği yaşlılığını ve ömrünün son demlerini zorluklar içinde geçirir. Tanpınar, bir otel odasında ziyaret ettiği hocasının yalnızlığını ve biçareliğini şu şekilde dile getirir: “Otel odası dağınık, dersiz topsuzdur. Gömme dolabın hemen yanında üst üste konulmuş bavullar göze çarpar. Bavulların tepesinde kitaplar, gazeteler ve boş pasta kutuları…Şairin karyolası odasının ortasındadır. Yahya Kemal hep karyolada oturur. Tam bir savruluş içinde. Telefonunun az berisinde dolu ve boş maden suyu şişeleri, reçeteler, ilaçlar…Tuvalet masasında bir dolu küçük makas, kolonya şişeleri, fırçalar…Şurada bir radyo…Şurada Yahya Kemal’in eski bir fotoğrafı…Yaman bir yalnızlık!” Tanpınar’ın zaman kavramını didiklemesinin en önemli sebebi çok değer verdiği hocası Yahya Kemal’in düştüğü bu zavallı hal midir kesin olarak bilinmez; ama ürettiği eserlerin derinliğinden zamanı iyi kullanma disiplinine sahip olduğu rahatlıkla söylenebilir. Hatta ona göre gerçek modernliğin en önemli göstergesi toplumun zamanı doğru algılamasıdır. Belki de bu yüzden eserlerinde zamanla, zamanın doğru anlaşılması ve kullanılmasıyla ilgili vurucu tespitler yapar. Mesela “Huzur”da “Bizim hakiki saadetimiz, zamanı kendimize mal etmekten geçer,” diyerek aslında zamanı iyi kullanabilmenin........

© Gazete Gerçek