Sağlık nerede başlar? Hastane koridorlarında mı? Poliklinik odasında mı? Yoksa çocuğun oynadığı sokakta, kadının yürüdüğü parkta, yaşlının oturduğu mahallede mi?

Sağlık, yalnızca biyolojik bir denge meselesi değildir. Sağlık; mekanın güvenliği, kentin kapsayıcılığı, toplumsal aidiyet ve tanınma duygusuyla da yakından ilişkilidir.

Sağlıkta adalet, sadece herkesin hastaneye gidebilmesi değil; kimin hasta olacağının; rastlantısal olmasıdır. Eğer bir bebeğin yaşam süresi doğduğu semte, bölgeye göre değişiyorsa, burada tıbbi bir sorundan ziyade bir adalet sorunu vardır.

Tıbbi perspektiften bakarsak, hastaneler sağlığın başladığı değil, kaybedilen sağlığın geri kazanılmaya çalışıldığı tamirhanelerdir.

Sokaklarda oyun oynamak sadece eğlence değildir; bağışıklık sisteminin güçlendiği, motor becerilerin geliştiği ve stres yönetiminin öğrenildiği ilk laboratuvardır. Fiziksel aktiviteye erişim, sadece kalp sağlığını değil; ruhsal dengemizi ve toplumsal güven hissimizi inşa eder. Güvenli bir park, misal kadınlar için nice antidepresandan daha etkili değil midir?

Bir kent insanı dışlıyorsa, o dışlanma önce ruhta başlar, sonra bedene iner. Bir mahalle güvensizse, kaygı kronikleşir. Bir insan yerini kaybetmişse, yalnızca adresini değil, ruhsal........

© Evrensel