Görünüşte bir finansal deprem yaşandı. Evet, ama bu depremi bu sistem yaratacaktı; bu bir kaderdi, yaşanacaktı! Uluslararası ve ulusal sermayeye emrinde olup da “yetmez, ama evet” çi ülke aydınının da onayını alan siyasi görüntülü bir kadro yönetiminin sonucu deprem olarak görülebilir. Fakat gelişmeler birbirinden kopuk olarak değil de bağlantılı seyreden bir süreç olarak görülürse, durum netleşir. Şimdi sürece bir bakalım.

2000 yılında IMF ve tamamlayıcı Derviş programı “Güçlü Ekonomiye Geçiş” gibi süslü yaftalı bir programla ülkeyi dünyayı saran neoliberal emperyalizme bağlayıp, bir de sadık uygulayıcısını seçip iktidara taşıdıktan, sözleşmeli aydınlarla programa ve uygulayıcılarına onay da aldıktan sonra artık ülkenin geleceği yer başka bir yer olamazdı. Çünkü ülke emperyalist güçlere açılmış olarak, iç sermayenin de elbirliğiyle soyulma masasına yatırılmış idi. Batı ekonomilerinde kâr oranlarının gerilemesiyle sermaye artırımına gitmeyen temettülerden birikmiş serseri para da böylece arkada IMF’nin de olduğu güvenli bir yatırım alanı bulmuş oluyordu. Bu ray üzerinde, program yapılmış, ilk cicim aylar döneminde ülkeye gelen serseri para ekonomiye canlılık katmış, aydın onayı alınmış, narkoz işlemi tamamlanmış olarak işleme başlandı. Hiçbir oluşum içinden anlaşılamayacağı için, oluşumun bu aşamasında, halk başka şekilde, aydın ise daha başka şekilde uyutulunca operasyon başlatılmış oluyordu.

İlk dönemde ekonomiye giren para ekonomide geçici canlılık yaratırken, uygulanan dolaylı vergiler de kamuya varidat sağlıyordu. Bu dönemin sonlarına doğru ekonomi sıkışmaya başlayınca, doğal olarak faiz haddi sinyal verdi. Fakat o esnada, hem kamu borçlarının yükünü hafif tutma, hem de içeri giren para ile yandaşlara avantajlı sermaye olanağı sağlanması amacıyla faiz baskılanarak, yeni nesil türetme ve sermaye transferine yönelindi! Ekonomiye para giriyor, alt-yapı yatırımları gerçekleştiriliyor. Ne hazindir ki, ameliyatın bu ilk........

© Evrensel