Mahmut Işıldak’ın ölüm haberini okuduğumdan beri aklımdan çıkaramıyorum.

14 yaşında bir çocuk. Babasını yaklaşık altı ay önce kaybetmiş. Beş kardeşi var. Hafız. İstanbul’da etkili olan sağanak sırasında, ayakkabıları ıslanmasın diye onları eline alıp yalın ayak yürüdüğü aktarılıyor. Sonra bir su birikintisine basıyor ve elektrik akımına kapılıyor. Hastaneye kaldırılıyor ama kurtarılamıyor.

İnsan bazen bir haberi okur ve geçer. Ama bazı haberler insanın içine oturur. Mahmut’un haberi de öyle. Çünkü aklım almıyor. Bir çocuk, yağmurda yürürken nasıl ölür?

Dün kardeşim eve gelene kadar nefes almakta zorlandım. Sürekli onu düşündüm. İnsan böyle bir olayla karşılaşınca kendi hayatından birini koyuyor o çocuğun yerine. Ya benim kardeşim olsaydı? Ya bir daha eve dönmeseydi?

Sonra Mahmut’un ailesini düşündüm. Babalarını aylar önce kaybetmiş bir aile… Şimdi bir de 14 yaşındaki evlatlarının yokluğuyla yaşayacaklar. Bir anne, çocuğunun ölümünü nasıl kabullenir? Kardeşleri, birlikte büyüdükleri Mahmut’un artık yanlarında olmayacağını nasıl anlar?

Bunların cevabı yok. En azından benim için yok.

Ama bu ölümün ardından yalnızca üzülüp başsağlığı dilemek de yetmiyor. Çünkü ortada yanıtlanması gereken sorular var.

Olay, Balat’ta, Çukurbostan Parkı’nın yakınındaki özel bir otoparkın araç........

© Ensonhaber