Bir önceki yazımda, bir stratejik alter­natif olarak işinizi sat­maktan yani “exit” kav­ramından bahsetmiş­tim.

Türkiye’de “şirket sa­tışı” ifadesi hâlâ kulağa savunma refleksi gibi geliyor. İşler zorlaşınca, ortaklar yorulunca, pi­yasa daralınca gündeme gelen bir başlık… Oysa gelişmiş ekonomilerde exit, krizde alınan bir karar değil; büyüme stratejisi­nin doğal bir parçasıdır.

Çünkü şirket kurmak ne ka­dar stratejik bir tercihse, şirket­ten çıkmak da o kadar stratejik bir tercihtir. Ancak burada meselenin özü satmak değil; değeri doğru za­manda ve doğru mimariyle realize etmektir.

Exit bir finansal işlem değil, stratejik tasarımdır

Exit’i yalnızca bir hisse devri olarak görmek büyük bir hatadır. Bu bakış açısı süreci taktik sevi­yede bırakır. Oysa exit, şirketin kurumsal kapasitesinin test edil­diği andır.

Bir yatırımcı masaya oturdu­ğunda şunu sorar:

* Bu şirket kurucu olmadan ça­lışır mı?

* Nakit akışı sürdürülebilir mi?

* Riskler ölçülüyor ve yönetili­yor mu?

* Büyüme hikâyesi veriyle des­tekleniyor mu?

Eğer şirketin hafızası sistem­lerde değil, kurucunun zihnindey­se; müşteri ilişkileri sözleşmeler­le değil kişisel bağlarla yürüyorsa; karar mekanizmaları yazılı değil sezgiselse, burada değer kaybı........

© Dünya