İnsan, ömrünün en hazin çelişkisini yaşlandıkça yaşıyor.

Doğarken bir çığlıkla geliyor dünyaya; giderken ise sessizliğin en derinine bürünüyor.

Hayatın başlangıcında etrafını saran sevgi halkası, sonlarına doğru bir bir çözülüyor.

Çocukluğumdan beri yaşlı insanların gölgesinde bulunmaya, onların sohbetine kulak vermeye, nasihatlerini dinlemeye meftunum.

O eski sözlerin, o yorgun ama derin bakışların ardında saklı olan hikmeti, küçük yaşımdan itibaren bir hazine gibi görmüşümdür.

Lakin etrafımıza baktığımızda, bu kadim sevginin giderek soluklaştığını, ihtiyarın gölgesinde durmanın bir erdem olmaktan çıkıp bir mecburiyete dönüştüğünü görüyoruz.

Yaşlılık, insanın hayata veda ederken tuttuğu son menzil değildir sadece; aksine, bir ömrün damıtılmış özünün, irfanın ve tecrübenin durulduğu en kıymetli liman.

O liman ki içinde nice fırtınaların hatırasını, nice baharların kokusunu, nice kayıpların izini........

© Diriliş Postası