İnsan bazen bir kapının önünde saatlerce bekler de kapının hiç açılmayacağını kendisine itiraf edemez.

Yoran bekleyiş değildir; yoran, olanı olduğu gibi görmeye razı olmayan gönlün inadıdır.

Neyse o, diyebildiğimiz an omuzlarımızdan görünmez bir yük kalkar, nefesimiz genişler, dünya yeniden yaşanacak bir yer hâline gelir.

Kabullenmek insana müthiş bir rahatlık verir.

Kabul etmemek ise sıkıntının, stresin, bunalımın bitmeyen nöbetidir; insan kendi kendisinin gardiyanı olur.

Elimizde olan ne var ki?

Doğacağımız evi, anne babamızı, yüzümüzün çizgilerini, yaşayacağımız çağı biz seçmedik.

Kalbimizin bir sonraki atışı için bile kimseden söz alabilmiş değiliz.

Sabah uyanacağımızdan emin olmadan yattığımız hâlde, on yıl sonrasının hesabını kuruşu kuruşuna yapmaya kalkışırız.

Buna rağmen insan her şeye kendisinin yön verdiğini sanır,........

© Diriliş Postası