İnsan, ölümlü bir hayatı hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor.

Ömür bir mum kadar kısa, lakin biz onu hiç sönmeyecek sanıyoruz.

Zaman, sessiz sedasız akıp giderken; biz onu durmuş, hatta bizi bekliyor zannediyoruz.

Peki zaman mı bizi aldatıyor, yoksa biz mi aldanmaya gönüllüyüz?

Hakikat şu ki, kimse bize yalan söylemiyor; biz kendi kendimizi kandırıyoruz.

Şu kısacık hayat için, uğruna feda edilmemesi gereken ne varsa hepsini bir bir feda ediyoruz.

Vaktimizi, huzurumuzu, sevdiklerimizi, kalbimizin sükûnetini; hepsini gelip geçici bir kazanç uğruna terazinin bir kefesine koyuyoruz.

Günün sonunda zarardayız, lakin kâr etmiş gibi göğsümüzü geriyoruz.

İşte asıl trajedi burada başlıyor.

Aldandığımızın farkında olsak, belki bir çare ararız.

Fakat aldanışın en koyu........

© Diriliş Postası