İlk olayın yaşandığı günden beri bunun bir cinayet olduğunu her platformda söyledim. Bugün gelinen noktada hazırlanan iddianameye baktığımda, o gün neden böyle düşündüğümü bir kez daha hatırlıyorum.

Rahmetli Güllü'yü, yani Gül Tut'u çok iyi tanırdım. Geçmişte yapımcılığını yaptığım birçok televizyon programına defalarca konuk olarak ağırlamıştım. Son görüşmemizde Yalova'da yaşadığını söylemiş, bir ara yeniden programlarımdan birine katılmak istediğini de ifade etmişti.

Onu tanıyan herkes bilir... Hayat dolu, güler yüzlü, insanlarla iletişimi güçlü, yaşam enerjisi yüksek bir kadındı. Kimseye kötülüğünü ne gördüm ne de duydum. Sahneye çıktığında salonu coşturan, dost meclisinde ise etrafına neşe saçan bir insandı. Arabesk ve Fantezi müziğinde kendine has yorumu, sesi ve sahne performansıyla hafızalara kazınmış isimlerden biriydi. Okuduğu eserler bugün hâlâ dillerde dolaşıyor.

İşte tam da bu yüzden ölüm haberini aldığım gün içime bir şey sinmedi.

Ardından "İntihar etmiş olabilir."

Her kafadan farklı bir ses çıkıyordu.

Ben ise daha kamera görüntülerini görmeden, daha bilirkişi raporları hazırlanıp kamuoyuna yansımadan tek bir cümle kurdum:

Çünkü yaşamayı seven, yeniden sahneye çıkmak isteyen, geleceğe dair planlar yapan bir insanın hiçbir neden yokken kendisini camdan aşağı bırakacağına inanmadım.

Belki yanılıyor olabilirdim...

Ama gazetecilik bazen sadece gördüğünü değil, görünmeyeni de sorgulamaktır. Gazetecilik; ilk açıklamaya teslim olmak değil, sorular sormaktır. Ben de tam bunu yaptım. "Bu işte bir gariplik var." dedim ve araştırmaya başladım.

Yakın çevresini aradım.

Olayı bilenlerle konuştum.

Kendi kaynaklarımdan bilgi almaya çalıştım.

Bir süre sonra kamera görüntüleri ortaya çıktı. Ardından ses kayıtları...

İzledikçe ve dinledikçe kafamdaki soru işaretleri daha da büyüdü.

Üstelik Güllü'nün o gece sahne aldığı mekânın işletmecisi Ferdi Aydın'ın da benimle aynı şüpheleri taşıdığını gördüm.

Derken iddialar peş peşe gelmeye........

© Diriliş Postası