Psikolog M. Almara Ağaqızı, Azerbaycan'dan yazdı;

Valideyn-uşaq əlaqəsində iş və sevgi arasındakı incə balans

Hazırkı dövrdə çoxsaylı ailələr, həm həyat şəraitinin tələbləri, həm də işləmək məcburiyyətinin gətirdiyi çətinliklər nəticəsində ailə üzvlərinin hər ikisinin işləməli olduğu vəziyyətlə qarşılaşırlar. Bu, həm maddi tərəfdən, həm də gələcək üçün təminatlı bir həyat qurmaq məqsədilə qaçınılmaz hala gəlir. Belə vəziyyətlərdə isə valideynlərin qarşısında ən vacib sual ortaya çıxır: “Uşağımıza bu çətin dövr ərzində kim daha yaxşı baxacaq?”

Əlbəttə, ailələr üçün təbii olaraq ən yaxşı seçim, körpənin 3 yaşına qədər birinci dərəcədən qohumlarının yanında qalmasıdır. Bu, təkcə uşağın fiziki baxımını deyil, həm də onun emosional və psixoloji ehtiyaclarını qarşılayan ən uyğun həll yolu ola bilər. Lakin yalnız qohumların yanında qalmaqla hər şey bitmir. Uşağın psixologiyasına təsir edən digər vacib bir məsələ də valideynlərin onun həyatında davamlı mövcudluğu, fiziki və emosional əlaqələridir. Qohumların yanında olsa belə, uşağın valideynləri ilə gündəlik təmasda olması son dərəcə önəmlidir. Uşaqlar, xüsusilə 3 yaşına qədər, hər gün və ya ən azı həftəlik olaraq valideynləri ilə əlaqə qurmalıdırlar.

Daha sonra, 3 yaşından sonra uşaqlar bağçaya gedə bilər, amma bu, valideynlərin onlarla əlaqəsini azaldır və ya kəsmir. Bir çox valideyn, uşaqlarını yalnız bir neçə saatdan bir neçə günə qədər başqa bir məkanda saxlamağa qərar versə də, əslində bu müddət uşaqların sosial və psixoloji inkişafı üçün kifayət etməz. Uşaqlar, ən azı həftədə bir dəfə, valideynlərinin yanına gedərək onların sevgisini, qayğısını və diqqətini hiss etməlidirlər.

Uşaqlarla ayrı qalmanın riskləri

Bəzi hallarda, şəraitin çətinliyi və iş tələbləri səbəbindən valideynlər uşaqlarından uzun müddət, hətta bir neçə ay ayrı qalmaq........

© Dikgazete.com