Tül gibi başlar bazı şeyler.

Bir kumaş olarak değil, bir hâl olarak. İnsan başına değil, zamanın tam ortasına konur. Orada durur ve hiçbir şey söylemeden her şeyi anlatır. Çünkü duvak, örtmez. Duvak, açığa çıkarır.

Bir insanın nasıl durduğunu, neyi geride bıraktığını, neyi içine aldığını en çok o ince katmanda görürsün. Kumaşın kendisinde değil, onun taşıyıcısında. Omuzların ağırlığında, boynun sessizliğinde, başın dünyaya eğiliş biçiminde. Çünkü bazı anlar vardır, insan kendini fark etmeden bütünüyle görünür hâle gelir.

Duvak, o görünürlüğün........

© Dikgazete.com