İnsan bu hayata geldiğinde kendine ait bir isim alır ama kendine ait bir hayat alamaz. O aldığı isim bile aslında başkalarının uygun gördüğüdür. İnsan, daha ilk nefesinden itibaren bir bağın, bir ilişkinin, bir tanımın içine doğar. Birinin kızı, birinin oğlu... Henüz kendini tanımadan bir yere ait olmanın ağırlığını taşımaya başlar omuzlarında.

Zaman geçtikçe bu kimlikler çoğalır. Kardeş olur, arkadaş olur, öğrenci olur. Her yeni rol, insana nasıl davranması gerektiğini öğretir ama kim olduğunu, kim olmak istediğini sormaz. Çünkü toplum, bireyden önce düzeni önemser. Düzenin devam etmesi için herkesin bir rolü olmalıdır.

Sonra yetişkinlik gelir. Bu sefer roller daha da derinleşir. İnsan birinin eşi olur, çocuğunun ebeveyni olur, bir işin çalışanı olur. Hayat ilerledikçe insanın kimliği genişler gibi görünür ama çoğu zaman parçalara ayrılır.........

© Denge