Dünkü BirGün’ün üçüncü sayfasında “Hak arayan öğretmene cop!” haberinin içinde fotoğraflar vardı. O fotoğraflardan birinde bir öğretmen avuçlarını açmış gösteriyordu. Eğer gazeteyi internetten okuyorsanız, o kanlı iki elin renkli fotoğrafı sizi daha çok etkilemiştir.

Cop sözcüğünün altında bir kadın öğretmenin ileriye uzanmış ve açılmış kanlı avuçlarını görmek beni 12 Eylül’ün Mamak’ına götürdü. Her gün onlarca cop yediğimiz cezaevine.

“Uzat, uzat, uzat!” diye seslenirdi koğuş kapısındaki er gardiyan. Mazgaldan uzattığımız avuçlarımıza gücünün ve vicdanının sınırlarını zorlayarak indirirdi copları. Cop bazen avucu geçip de bileğimizin damarlı iç kısmına geldiğinde, anında orada da mosmor bir cop izi belirirdi.

Tabutluklar da vardı Mamak’ta. Tutukluları fiziki ve psikolojik olarak çökertmek amacıyla tasarlanmış dar, havasız, kapkara hücreler…

Oraya da, Özşen Madencilik’in yeraltında açlık grevinde olan işçilerinden İbrahim Basatlı’nın eşine söyledikleri aldı götürdü: “24 tane tabut hazırlayın! Buradan ölmeden çıkmak yok!”

24 işçinin açlık grevi yaptığı yeraltındaki havasız ve karanlık maden ocağı Mamak’ın tabutluklarından geniştir. Orada omuz omuza vermiş 24........

© Birgün