“Sanatın sonu” ifadesi çoğu zaman yanlış anlaşılır. Buradaki anlam, sanatın ortadan kalkması değil; modernist dönemin belirleyici kurallarının ve büyük anlatılarının etkisini yitirmesidir. Bu görüşe göre, 20. yüzyılın ikinci yarısında sanatın tarihsel olarak belirlenmiş ilerleme fikri sona ermiş, tek bir akımın ya da üslubun yön verdiği dönem kapanmıştır. Böylece sanat daha çoğulcu ve özgür bir alana girmiştir. Bu durum sanatçılara yeni olanaklar sunarken aynı zamanda yeni tartışmaları da beraberinde getirmiştir. E. H. Gombrich’in Sanatın Öyküsü (1950) adlı kitabındaki “Gerçekte sanat diye bir şey yoktur. Sadece sanatçılar vardır” ifadesi, sanatın tek tip olmadığını, sanatçılara göre değiştiğini yani çeşitliliği ortaya koymaktadır. Yani tüm sanat dallarında her sanatçının kendi yaratım veya performans tekniği ve üslubu olması, sanattaki çeşitliliği ortaya koymaktadır.

SANATTA KURALLARIN DEĞİŞİMİ

Sanatta dönüşümün kökeni, gündelik nesnelerin sanat bağlamında yeniden değerlendirilmesine uzanmaktadır. 20. yüzyılın başlarında sıradan bir nesnenin sanat eseri olarak sergilenmesi, “Sanat nedir?” sorusunu radikal biçimde gündeme taşımıştır. Daha sonraki yıllarda ise günlük tüketim kültürüne ait nesnelerin sanat alanına taşınması, sanat ile sıradan nesne arasındaki sınırların sorgulanmasına yol........

© Aydınlık