Her yıl aynı bekleyiş, aynı heyecan ve ardından gelen alışıldık bir düş kırıklığı. Ve teselliyi amortide bulan yeni yılın ilk günleri… Bir bilet, bin umut ve derken bilinen şeyler… Ya da “size de çıkar” ın diğer yıla ertelenen düşleri… Abbas Kiarostami’nin sevdiği ezgideki gibi “”bir hayat umutlanmakla geçti, bir hayat daha lazım bize…”

Bizlere dokunmayan hayatın hep dokunduklarını dolarız dilimize. Acaba kime çıktı milyonlar? Yoksula çıksa seviniriz, iyi olmuş garibana diye. Varlıklı birilerine çıksa… Bir kez daha küser gibi oluruz hayata.

Bildik, defalarca yineledik bir hikâye amma bir kez daha anlatmaktan keyif alıyorum. Belki de çıkmayan ikramiyenin yarattığı bir züğürtlük tesellisi… Ya da öyle bir şey…

Cevat Şakir ya da namı-ı diğer Halikarnas Balıkçısı’na sormuşlar: “Büyük ikramiye size çıksa ne yaparsınız?”........

© Aydınlık