Birçok anne babanın ortak şikâyetidir:

“Okulda çok usluymuş, öğretmeni onu çok seviyormuş. Ama eve gelince sanki başka bir çocuğa dönüşüyor.”

Kimisi buna şımarıklık der, kimisi saygısızlık. Oysa çoğu zaman bunun altında çok başka bir gerçek yatar: Çocuklar, en çok güvende hissettikleri kişiye duygularını olduğu gibi gösterebilirler.

Bir çocuk gün boyunca birçok duygu yaşar. Arkadaşıyla tartışır, öğretmenine kızar, oyunda kaybettiği için üzülür, korkar, utanır ya da kendini yetersiz hisseder. Ancak her ortamda bu duygularını özgürce ifade edemez. Çünkü sosyal hayatın içinde kabul görmek, sevilmek ve kurallara uymak ister.

Bu yüzden kendini kontrol eder.

Bazen ağlamak ister ama ağlamaz.

Bazen kızmak ister ama susar.

Bazen korkar ama güçlü görünmeye çalışır.

Ve bütün bu duygular küçük kalbinde birikir.

Eve geldiğinde ise maskesini çıkarır.

Çünkü ev onun güvenli alanıdır. Annesinin ya da babasının yanında kusursuz olmak zorunda olmadığını........

© Anayurt