Friedrich Nietzsche’nin 3 Ocak 1889’da Torino’da bir ata sarılarak ağlaması, onun zihinsel olarak çöküşünün ve entelektüel hayatının resmen sona ermesinin sembolik anıdır. Bu olay, filozofun hayatı boyunca savunduğu "güç istenci" ve "merhamet karşıtlığı" gibi radikal fikirlerin, kendi iç dünyasındaki derin insani hassasiyetle trajik bir şekilde çarpışmasını temsil eder.

Torino’daki Piazza Carlo Alberto meydanında gerçekleşen bu olayda Nietzsche, sahibinden kırbaç yiyen yorgun bir fayton atı gördü. Kalabalığı yararak ata koştu, atın boynuna sarıldı ve onu korumak için ağlayarak yere yığıldı.

Nietzsche, kariyeri boyunca Hristiyan ahlakını ve "merhameti" zayıflık olarak nitelendirmişti. Ancak o an, acı çeken bir canlı karşısında bastırdığı tüm merhamet duygusu kontrolsüz bir şekilde açığa çıktı.

Bu olay filozofun geçirdiği zihinsel çöküşün kırılma noktasıydı. Bazı kaynaklara göre atın kulağına "Seni anlıyorum, anne." diye fısıldamıştı. Bu andan sonra Nietzsche bir daha asla eski akli dengesine kavuşamadı.

Bu olay Nietzsche’nin aktif düşünsel yaşamının kesin ölümüydü. O günden sonra:

Nietzsche, ömrünün geri kalan son 11 yılını tam bir sessizlik ve bitkisel hayata yakın bir zihinsel felç durumunda geçirdi. Bir daha tek bir felsefi metin........

© Analiz