Τελικά, το ποτήρι του ΠΑΣΟΚ είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο; Οι αισιόδοξοι λένε ότι από τρίτο κόμμα έχει γίνει δεύτερο. Οτι είναι το μόνο «συστημικό – κυβερνητικό» κόμμα με μικρές έστω ανοδικές τάσεις. Η δε δυνητική ψήφος δείχνει ότι έχει υψηλό ταβάνι.

Οι πιο επικριτικοί λένε ότι με τη Ν.Δ. σε πτώση και τον ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένο, η άνοδός του είναι καχεκτική. Οτι ούτε ο κόσμος ούτε «το σύστημα» το βλέπουν ως σοβαρή εναλλακτική και γι’ αυτό στρέφονται σε άλλες λύσεις, νέες ή παλιές. Και γι’ αυτό φταίει η ηγεσία που «δεν τραβάει». Είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος;

Κατ’ αρχάς, ο στόχος της ολικής επαναφοράς του ΠΑΣΟΚ ήταν εξαρχής δύσκολος. Το ΠΑΣΟΚ είναι φθαρμένος πολιτικός οργανισμός και το νοσταλγικό χιούμορ δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Τα τραύματα, οι διαιρετικές τομές της και οι πολιτικές ανακατατάξεις της περιόδου της οικονομικής κρίσης το έπληξαν –δικαίως ή αδίκως– καίρια. Η αυξανόμενη «αντισυστημικότητα» το πλήττει ευρύτερα και ειδικά στους νεότερους ψηφοφόρους. Η δε ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε υποχώρηση.

Τα προβλήματα αυτά είναι δομικά και το να θεωρεί κάποιος ότι ένας άλλος αρχηγός θα τα έλυνε μονομιάς είναι τόσο ρηχό, που θα μπορούσε να συνιστά μια ακόμη ερμηνεία της πολιτικής καχεξίας του χώρου. Πέραν των όποιων αδυναμιών αφορούν τα πρόσωπα, το ΠΑΣΟΚ έχει υποπέσει σε δύο........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ