Karadeniz'in sarp dağları arasında yetişen en büyük zenginlik yalnızca fındık değildir… Asıl zenginlik, insanların birbirine omuz vermesidir.Bu topraklarda bir kişinin işi, bütün köyün işi sayılmıştır. Ev yapılacaksa herkes taş taşımış, tarla sürülecekse herkes kazma vurmuştur. Yaşlının bahçesi sahipsiz bırakılmamış, askere gidenin evi yalnız kalmamıştır.Çünkü Anadolu insanı birlikte ayakta kalmayı öğrenmiştir. Bunun adı imecedir… Ve özünde gönül birliği vardır.İmece Kültürüİmece, bir üretim biçiminden çok bir vicdan hâlidir. Bir derdi paylaşmak, bir sofrayı bölüşmek, bir yorgunluğu türküyle hafifletmektir.Karadeniz köylerinde mısır soyma geceleri sabaha kadar sürerdi. Kemençeler çalınır, horonlar kurulur, emek sohbetle birleşirdi. Fındık bahçelerinde alın teriyle birlikte dostluklar büyür, sevdalar filizlenirdi.Ev yapılır, tarla sürülür, hasat kaldırılırdı; ama en önemlisi birlikte yaşama kültürü inşa edilirdi.Bu kültürün en güçlü taşıyıcıları kadınlardı. Kış hazırlıkları, ekmek yapımı, fındık ayıklama, turşu kurma… Bunlar yalnızca günlük işler değil, kuşaktan kuşağa aktarılan bir yaşam bilgisiydi.Bugün şehirleşmeyle birlikte mesafeler arttı. İnsanlar yan yana ama birbirinden uzak yaşamaya başladı. Oysa eski köylerde kapılar değil, gönüller açıktı.Yine de bu toplumun mayasında güçlü bir gerçek vardır: Dar günde kenetlenebilme gücü…Afetlerde yardıma koşan eller, komşusunun kapısını çalan insanlar,........

© Yeşilgiresun