Büyük bir seçim zaferiyle iktidara gelen Demokrat Parti’nin henüz ilk aylarında karşılaştığı en ciddi sorunlardan biri, Sovyetler Birliği’nin Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu’daki bazı kentlerimizi istemesi oldu.

Buna karşı düşünülen önlem, 1949’da 12 devlet tarafından Sovyetler Birliği’ne karşı kurulan askeri ittifak NATO’nun üyeleri arasına katılmaktı.

Ne var ki bizi ittifaka almak isteyen yoktu. Başvurularımız yanıtsız kalıyordu.

Bu sırada Kuzey Kore ile Güney Kore arasında savaş başladı.

Kuzey Kore’yi Sovyetler Birliği ve Çin desteklerken, ABD başta olmak üzere bazı ülkeler Birleşmiş Milletler Gücü şemsiyesi altında Güney Kore’ye destek veriyordu.

Savaşta Güney Kore’nin yanında konumlanan ülkeler, Türkiye’den de askeri destek talebinde bulundu.

DP iktidarı bu talebi hemen kabul etti.

Askerlerimizin orada göstereceği başarıyla NATO üyelerini etkileyeceğine ve böylece NATO üyeliğimizin gerçekleşeceğine inanılıyordu.

Yıllarca süren Kore Savaşı’na fiilen 21 bin 212 askerimiz katıldı.

Bunlardan 724’ü şehit oldu, 2 bin 147’si yaralandı.

234 askerimiz esir düştü. 166 askerimiz kayboldu.

Sonuçta Türkiye, Kore Savaşı’nda verdiği mücadele göz önüne alınarak 18 Şubat 1952’de NATO üyeliğine alındı.

Şu notu da ekleyeyim:

NATO’nun........

© Yeniçağ