Bu hikâye Balkan Savaşı başladığında Selanik’ten maddi her türlü varlığını orada bırakarak önce Manisa’ya kaçan sonra orada geçim sıkıntısı yüzünden İstanbul’a göç eden bir muhacir ailenin hikayesi.

Sene 1933.

Hikâyeyi anlatan adam bu dedenin torunu Erhan Erken.

O da dedesi ve babası gibi çok meslek değiştirenlerden.

Şu an İstanbul Ticaret Odası Meclis Başkanı.

“Bir hayat birkaç semt” isimli kitabında İstanbul’da yaşamanın hikayesini anlatıyor.

“Rahmetli babamın anlattıklarından aklımda kaldığı kadarıyla Osman dedem İstanbul’da birçok iş yapmayı denemiş.

Bir dönem Aksaray’da uzunca bir süre İSKİ’nin bulunduğu yere yakın bir yerde bir bakkal dükkânı açmış. Bu herhalde ilk işlerinden bir tanesi.

İlk başlarda çok iyi giden işler bizim bakkal dükkanının yakınlarında daha büyük başka bir bakkal veya bugünkü karşılığı olarak bir market açılması ile durgunluğa girmiş.

İktisadi hayatta kurallar her dönem benzer şekilde işliyor.

Nasıl ki bugün büyük marketler ve AVM’ler bulundukları muhitte küçük esnafın işlerine menfi tesir ediyorsa o zaman da aynısı vuku bulmuş. Dedem bu rekabete dayanamamış ve dükkanını kapatmış.

Yine bir dönem birkaç ortakla peynir ve yoğurt imalatına girmiş. İzmit civarında imalat yapıp mavnalarla ürünlerini Eminönü’ne getiriyorlarmış.

Fakat o iş de istedikleri gibi olmamış.

Bu aralar sıhhati bozulmaya başlamış ve bugün Eminönü’nde, İstanbul Ticaret Odası’nın bulunduğu bölgede mevcut olan karpuz halinde, bir ortağı ile birlikte çay ocağı işine girmiş.

Babamla ondan bir........

© Yeni Şafak