Sürekli varmak istediğimiz yerlere konsantre olduğumuz için nereden başladığımızı unutuyoruz. Varmayı umduğumuz yerlere varamadığımızda geri dönebileceğimiz bir yer de kalmıyor bu durumda!

Ben porselen bir tabak olsam, kucağıma bırakılan bir avuç kiraz için çok minnettar olurdum.

“Ne kadar büyümüşsün!” dedi yaşı ilerlemiş olan. “Bana yaşım büyüdükçe küçülüyormuşum gibi geliyor!” dedi tedirgin ve daha genç olan.

Bir sabah uyanıp en yakın ekranı uyandırdığımızda yapay zekanın bize sorduğu bir soruyla karşılaşmaktan korkmaya başladım. Böyle bir şey kafamın içindeki her şeyi birbirine katabilir.

Bir tabak kirazın herhangi bir liderler zirvesinden çok daha önemli bir şey olduğunun hepimiz farkında olmalıyız, bu tartışmaya tamamen kapalı bir konu!

İyilik yapmak için projeler geliştiren insanlara saygı duyuyorum ama iyilik yapmak için projelere ihtiyacı olmayan insanları üstüne bir de seviyorum.

Üstad Andrey Tarkovski, ‘Mühürlenmiş Zaman’da hayata modern ezberlerden çok daha başka, çok daha........

© Yeni Şafak