Girne Belediyesi Oda Tiyatrosu'nda sahnelenen "Ben Fidel", yalnızca Küba Devrimi'nin lideri Fidel Castro’yu değil, emperyalizme karşı direnen halkların ortak hafızasını da sahneye taşıyor. Tolga Pancaroğlu'nun güçlü performansıyla hayat bulan oyun, Fidel Castro'nun ve yoldaşlarının mücadelesini bugünün dünyasına yeniden hatırlatıyor.

***Bazı insanlar ölmez.Takvimler ölüm tarihlerini yazar, mezar taşları yapılır, anıtlar dikilir. Ama bazı insanlar, hayatlarını adadıkları mücadelelerin içinde yaşamaya devam ederler. Dünyanın neresinde bir çocuk açlığa karşı direniyorsa, nerede bir halk emperyalizme karşı ayağa kalkıyorsa, nerede sömürülenler eşitlik ve özgürlük talep ediyorsa orada bir parça Fidel, bir parça Che vardır. 

***Cuma akşamı Girne Belediyesi Oda Tiyatrosu'nda sahnelenen "Ben Fidel" oyununu izlerken aklımdan geçen ilk düşünce buydu.Sahnedeki kişi yalnızca Fidel Castro değildi.Sahnedeki kişi aynı zamanda Granma yatında Küba kıyılarına çıkan 82 devrimciydi.Sahnedeki kişi Sierra Maestra'nın dağlarında açlıkla, yoksullukla ve ölümle mücadele eden gerillalardı.Sahnedeki kişi Che Guevara'ydı.Raul Castro'ydu.Camilo Cienfuegos'tu.Celia Sanchez'ti.Sahnedeki kişi emperyalizme boyun eğmemeyi seçen bir halkın kendisiydi.

***Yazar ve yönetmen Onur Erbilen'in kaleme aldığı, Tolga Pancaroğlu'nun olağanüstü performansıyla hayat bulan "Ben Fidel", bir biyografi oyununun çok ötesine geçiyor. Oyun, yalnızca bir liderin hayat hikâyesini anlatmıyor; aynı zamanda yirminci yüzyılın en önemli devrimlerinden birinin neden ve nasıl gerçekleştiğini de anlatıyor.

***1950'lerin Küba'sı kartpostallardaki tropikal ada değildi.Ülke, ABD sermayesinin arka bahçesine dönüştürülmüş durumdaydı.Kumarhaneler, mafya ilişkileri, uyuşturucu ticareti, fuhuş, yabancı şirketlerin egemenliği, yoksulluk ve derin sınıf eşitsizlikleri ülkenin kaderi haline gelmişti.Bir avuç insan servet içinde yaşarken milyonlarca Kübalı yoksullukla mücadele ediyordu.İşte........

© Yeni Düzen