Güven galiba birisine karşı hissedilebilecek en değerli duygu. İnsana gözbağıdır ama bir yandan da güven. Kafasının içine giremeyeceğin, farklı bir hikâye, farklı bir duruş taşıyandır sonuçta karşındaki. Ne yapacağı, nasıl davranacağı senin kontrolünde değildir. Bu yüzden sanırım, hep tetikte dururum ben ilişkilerde, en çok da kendime dayanırım. Birisi ile bir yola mı çıkacağım, önce şunu hesaplarım: Beni yarı yolda bırakırsa yalnız devam edecek gücüm var mı? Varsa olur derim.

İnsan kendine bile tam kefil olamazken bir başkasına koşulsuz kefil olabiliyor. Güvenmek istiyoruz çünkü. Karşıdakinden bağımsız olarak bu duygu bizi sarıp sarmalasın, kalbimizi hafifletsin istiyoruz. Kendimizi kandırıyoruz belki ama iyi geliyor. Birisine bağımlı olmak, o olmadan yapamamak en kötü durum. Hem ekonomik hem duygusal, her türlü bağımlılık için geçerli bu. Bir işi başkasına havale etmişsin ve sen yapamazsın sanıyorsun. Karşındakine bir mikro iktidar veriyorsun aslında böyle düşünerek. Bazen güzel bir denge de kurabilir bu. Sonuçta bir iş bölümü içindesinizdir. Birisinin sana ait bir yükü üstlenmiş olmasını hissetmek de güzeldir. Sevildiğini, kollandığını düşündürür insana.

Çoğu insan yarımdır ve öteki yarısını arar durur. Yalnızlığı başaramaz. Yalnızlığı bir lanet gibi algılamak biraz da çevreden gelen bir bakışla ilgilidir. Yalnız olmak düşük bir statüdür. Kimse onu kabul........

© Yeni Düzen