Yaş aldıkça şunu anlıyorum. İnsana hayatı bağlayan bir hedefinin olması. Gerçekleşmesi için çalıştığın, eline almayı, dokunmayı beklediğin bir şey örneğin. Herhangi bir şey olabilir bu. Bir bekleyiş hedefe ulaşmaktan bile heyecan verici ve keyiflidir kimi zaman. Ben de yeni şiir kitabım Zaman Fısıltısını bekliyorum bu günlerde.

Şiirle arayıp durduğum şeyin masumiyet olduğunu düşünüyorum. Dünyanın derdini yüklenmeye çalışırken de aradığım böyle bir dil sanırım. Kötülüğün kalelerini yıkma girişimi şiir benim için. Bunlar kâğıttan kaleler çoğu zaman, bir üflemek yetebiliyor.

Şiirin mekânı bellektir. Yaşanan her an belleğe aittir çünkü. Çağrışımlar zinciri, bilinç akışı bellekte gerçekleşir. Bellek hatırayı çarpıtır, farklı zamanları iç içe geçirir. Çocukluk neden insanın anayurdudur? Çünkü çocukluk dokunulmamış, çarpıtılmamış bellek demektir. Çocukluğa dair kayıtlar, en sahici kayıtlardır. Çocuk kurgusunu beğendirmeye ya da bir şeyi ispatlamaya çalışan bir film yönetmeni değildir çünkü. Çocuk hafızasında bir Proust sadakati vardır. Kayıttaki kelimeler masumiyetlerini yitirmemiştirler ve kendinde anlamlar taşımaktadırlar.

Bence şair olmak hep çocuk kalmaktır biraz da. Şairin sözcüklerle kurduğu ilişki çocuğun sözcüklerle kurduğu ilişkiden farklı değildir bir........

© Yeni Düzen